Heftið er annars blanda af fræðilegu efni og þýðingum fagurbókmennta og má kannski segja að fræðilegum greinum fari fjölgandi. Tvær stórfróðlegar greinar um þýðingar íslenskra bókmennta á erlend mál eftir Kristjönu Gunnars og Jón Bjarna Atlason minna okkur á að þessum þætti íslenskrar bókmenntasögu er allt of lítið sinnt, rétt eins og reyndar þýðingum á íslensku. En það má ekki gleymast, eins og fræðimaðurinn kunni Walter Benjamin benti á, að framhaldslíf bókmennta felst í þýðingunni; án þýðinga deyr verkið í frummáli sínu og nýtur ekki þeirrar endurlífgunar sem hver þýðing er. Sigurður A. Magnússon rekur einnig störf sín við þýðingar og miðlun íslenskra bókmennta á erlendar tungur svo að segja má að þungamiðja þessa heftis snúi að þessum þætti hinnar „íslensku útrásar" sem reyndar á sér miklu lengri sögu en hin margumtalaða útrás viðskiptalífsins nú á dögum.

Nokkur merk ljóð eru þýdd hér og hafa þar verið að verki Sigurður A. Magnússon, Baldur Óskarsson og Hallberg Hallmundsson, og einnig er gerð tilraun með nýtt form á þýðingu tveggja smásagna, en þar eru birtar í samsíða dálki athugasemdir sem „tala“ við og um textann sem um er að ræða. Önnur sagan er eftir Elias Canetti og þar gerir þýðandinn, Gauti Kristmannsson, sjálfur athugasemdir við textann sem snerta einkum átökin við þýðinguna. Hin sagan er eftir Thomas Brasch og byggir á klassískri goðsögn og hefur Gottskálk Þór Jensson gert athugasemdir við þá sögu, „ritskýrt“ söguna má kannski segja. Einnig hefur Gauti þýtt ljóð þýsku skáldkonunnar Helgu Novak (sem er reyndar íslenskur ríkisborgari og skráð sem María Karlsdóttir í þjóðskrá).

Að lokum veitir Kristín Guðrún Jónsdóttir lesendum innsýn í verk tveggja höfunda frá Argentínu og Guatemala sem lítt eða ekki hafa verið kynntir fyrr hér á landi.