Ást þeirra var lygn og fögur. Þau stjönuðu við hvort annað eftir bestu getu og bæði sættu færis að tjá hvort öðru ást með léttum strokum, hrósi. Svo tamt var þeim að hlúa að hvort öðru að þau uppgötvuðu á gamals aldri að þau höfðu borðað ranga helminga af morgunrúnnstykkinu. Hún hélt að hann vildi rúnnaða helminginn og borðaði þessvegna alltaf þann flata, hann hélt að hún vildi flata helminginn og borðaði þessvegna alltaf þann rúnnaða. Þessu var einmitt öfugt farið

Vitað er að þarna lágu þau í myrkrinu eina ferðina enn. Hún eins og venjulega með höfuðið fullt af dökkum hugsunum. Þær sóttu að henni dag og nótt og þetta ágerðist með aldrinum. Hvernig stóð á vanlíðan daginn út og daginn inn? Hún fór í gegnum daginn, vikuna, hún reyndi að sannfæra sig um að ekkert ógnvænlegt steðjaði að. Væri það raunhæft að álykta sem svo að allt væri í stakasta lagi enda þótt hún sæti ekki í harmleiknum miðjum? Það fannst henni yfirmáta léleg sjálfsblekking að ætla að afneita öllu sem gæti hugsanlega hent. Útbúa sér þægindi. Sálarró. Það þyrfti svo undarlega lítið til. Allt gæti hrunið við minnsta ójafnvægi.

Kvíðinn er verkfæri sem undirbýr mann fyrir mögulegan harmleik. Skrítið allt þetta fólk sem getur frjálst og glatt notið leiðarinnar í þessu öryggisleysi.

„Hvað væri það ægilegasta sem gæti gerst?“ hugsaði hún. Þar sem hún lá og bylti sér fannst henni nauðsynlegt, já í lækningarskyni, að fara í gegnum þetta. Hvað væri það hræðilegasta? Svarið birtist henni í ótal erfiðum myndum. Hágrátandi saklaust varnarlaust ungviði, sem veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið. Það er það óttalegasta. Samt gerist einmitt þetta út um allan heim á hverjum degi. Það hræðilegasta hefur þegar gerst og er með henni hér í rúminu. Já, drekinn er hérna í líninu undir dúninum. Ah, þetta var fróun. Hún var stödd í harmleiknum miðjum. Málið er að komast að einhvers konar samkomulagi, umgengisreglum í þessari bölvun sem streymir fram í umvefjandi óskapnaði.

„Þú ert hluti þessa óskapnaðar með einhvern aumkunarverðan sérleik sem þér finnst varða svo miklu,“ sagði hún lágt við sjálfa sig til þess að vekja ekki þreyttan bónda sinn. Hún horfði á manninn. Hann sneri baki í hana. Andardráttur hans var rólegur og taktfastur. Hún snerti hörund hans ofurvarlega eins og svo oft áður á slíkum nóttum. Lagði höndina létt á bak hans og beið. Þetta róaði hana. Hann var leið hennar til mannanna, sameiginlegra örlaga, já örlaga alls sem lifir. Með höndina á baki hans varð hún auðmjúk. Hvað sem yfir dyndi var hún í fylgd tegundar sinnar, fylgdi örlögum ættbálksins. Þungt andvarp barst frá líkama hans og svo ekki meir. Hún beið eftir næstu innöndun en ekkert bærðist með bónda hennar, ekki snörl, ekki titringur, ekki máttvana stuna, ekki neitt, hann var allur.