6. kafli

Komnir í kofann. Ekkert rafmagn. Geymirinn sem safnar sólarorkunni steindauður. Enda kominn til ára sinna. Þeir stauluðust inn með vasaljós. Afi kveikti á gasofninum og tveimur fjósaluktum, náði í gaskút út í skúr og tengdi við eldavélina. Svolítið bras að fá upp loga en svo gekk það. 

Enginn bílvegur að húsinu. Afi var vanur að stæra sig af því. Aðalkosturinn við kofann. Að eiga það ekki á hættu að ökufantar kæmu spænandi hvenær sem var á nóttu sem degi með hávaða og gauragangi, græjurnar stilltar í botn. Nei, hér fékk maður frið fyrir þessum reykspúandi drekum og ruddafenginni framkomu knapanna. Hingað kæmu engir nema fuglar himinsins og hagamýs, hér gat maður um frjálst höfuð strokið og notið lífsins og náttúrunnar, verndaður gegn mengun og tryllingi tækninnar. Svo væru hér engir aðrir bústaðir í næsta nágrenni eða sveitabæir, og það væri sannarlega alveg einstakt nú til dags.

Hrafn var að hugleiða hve oft hann hafði hlustað á þennan pistil þar sem hann paufaðist áfram í myrkrinu. Hann hafði afþakkað vasaljósið sem afi rétti honum og var nærri dottinn þegar hann rak fótlegginn í stein. Hann bölvaði hressilega um leið og hann settist niður og nuddaði á sér fótinn. Það var kominn strekkingsvindur. Hann hafði gleymt úlpunni í bílnum og honum var hrollkalt. Hvers konar djöfuls asni hafði hann verið að láta kallinn plata sig í þennan kulda og myrkur. Ekkert sjónvarp, engin tölva, og hvað … hann fór í vasann og tók upp gemsann. Rafmagnslaus. Hann hafði að vísu tekið með sér hleðslutækið, en þar sem ekkert rafmagn var í kofanum – enginn gemsi heldur. Hann hlaut að vera orðinn klikkaður. Hann bölvaði aftur um leið og hann staulaðist af stað niður að bílnum. Hríðskjálfandi rótaði hann eftir úlpunni í aftursætinu, hneppti henni upp í háls og batt á sig hettuna. Svo rogaðist hann af stað með töskurnar. Það var enn skítakuldi í bústaðnum svo hann tók vasaljósið og fór aðra ferð.

– Duglegur strákur, sagði afi um leið og hann rétti Hrafni könnu með heitu kakói. Og hér er bóndabrauð með kæfu, harðfiskbiti og nóg smjör. Hann neri saman höndunum og fékk sér sopa. Mikið andskoti er hann kaldur. Fáðu þér nú vel að borða, drengur. Ég fer að læsa bílnum og tek með mér eitthvert smáræði til baka. Við drífum okkur svo bara í bólið. Ekki um annað að ræða ef við viljum lifa af, kall minn, komnir á frummannsstigið. Hann rak upp hrossahlátur á leiðinni út.

Hann var alltaf að vakna, hríðskjálfandi. Fór í ullar­sokka, vettlinga og lopapeysu. Afi hafði náttúrlega slökkt á gasofninum áður en þeir fóru að sofa. Enn ein sérviskan í honum. Sagðist aldrei sofna út frá gasi hvað sem í boði væri. Svo það var fljótt að kólna aftur eftir þennan smáyl sem ofninn hafði gefið. Loks tókst þó líkamanum að laga sig að hitastiginu og hann náði að sofna, slitrótt framan af, en loks djúpum svefni.

Þegar hann vaknaði var komið fram yfir hádegi. Það var orðið vel heitt í bústaðnum enda ofninn á fullu frá því afi vaknaði, og það voru örugglega þó nokkrir klukkutímar síðan. Hann teygði úr sér, hnipraði sig svo aftur saman undir sænginni. Naut þess út í ystu æsar að finna hlýjuna í kroppnum um leið og hann rifjaði upp næturhryllinginn.

 Hann hlaut að hafa blundað aftur því hann hrökk upp við stapp og hurðarskell.

– Já, eru menn bara að rumska, rumdi í afa. Hann blés í skeggið og neri hendurnar. Notalegt að hjúfra sig undir sæng núna. Kafaldsbylur í alla nótt og allt komið á kaf. Ég átti nú ekki von á þessum látum þótt þetta þurfi svo sem ekki að koma neinum á óvart. Vetur konungur lætur ekki að sér hæða.

Hann opnaði dyrnar aftur og dustaði af úlpunni, hengdi hana svo upp og fór að ofninum til að hlýja sér.

– En það gæti orðið fjandi gaman að bregða sér út í göngutúr þegar lægir. Það er hins vegar ekkert ferðaveður núna. Upplagt að borða, lesa og hafa það huggulegt á meðan. Hvað má annars bjóða herranum í morguns­árið?

– Afi, veist þú nokkuð af hverju ég er kominn hingað? umlaði Hrafn.

– Nei, það get ég svo sannarlega ekki ímyndað mér, Krummi minn, sagði afi og hló hrossahlátri. Nema kannski til að vera honum nafna þínum til halds og trausts, auk ofurlítillar skemmtunar.

– Hvenær hefur þú ekki getað skemmt þér sjálfur? Heldurðu að ég viti ekki að þú ert bara að hjálpa dóttur þinni sem þú hefur alltaf fordekrað og er þar af leiðandi orðin að samviskulausum smáborgara. Og nú á bara að fjarlægja eina aðskotahlutinn sem truflar.

– Vel mælt, herra Aðskoti, sagði afi um leið og hann hellti haframjöli í pott, jós nokkrum ausum út í úr vatnsfötunni, tók öryggislokann af eldavélinni og kveikti undir.

– Oj bara, sagði Hrafn og hryllti sig. Ætlastu virkilega til að ég fari að éta þetta hafragums þitt?

– Með rjóma og rúsínum? Herramannsmatur að hætti hússins, væni minn. Ég veit ekki hvað gæti verið ljúffengara.

– Ég ætla að fá mér jógúrt, takk fyrir, sagði Hrafn og reis upp við dogg.

– Ég held mér hafi láðst að hafa með slíka munaðarvöru. Hélt annars að þetta sykraða sull og umbúðasukk væri aðeins fyrir smáborgara. Ef mig misminnir ekki þá …

– Æ, bíttu í þig. Ég ætla að halda áfram að sofa, sagði Hrafn og sneri sér til veggjar. Vertu blessaður.

Panta HRAFNASPARK   books@ormstunga.is     Sími  561 0055    Upp  Forsíða