„Fáðu þér sæti.“ Hasan Rahman lögreglufulltrúi benti Umari á stól handan skrifborðsins. Skrifstofa hans var lítið glerbúr inn af erilsömum gangi. Uppi á vegg yfir skrifborðsstólnum hékk mynd af Harun Salem, hinum landsföðurlega forseta EMIR, römmuð af með tveimur útbreiddum fánum, hvorum undir fjörutíu og fimm gráðu horni. Annar var EMIR-fáninn, kóngablár með tuttugu litlum gulum hálfmánum sem mynduðu hring saman; hinn var gamalkunna íslenska flaggið, rauður og hvítur kross á bláum grunni og með hvítan hálfmána í efra horni hægra megin. „Ég er hræddur um að þetta séu ekki þægilegar fregnir.“

Umar þráaðist við. Ónotatilfinningin var sterkari en nokkru sinni fyrr. „Hvað hefur gerst? Eitthvað hefur komið fyrir Ibrahim, er það ekki?“

„Fáðu þér sæti.“ Rahman fulltrúi setti upp svip sem benti til þess að hann mundi ekki mæla orð af vörum fyrr en Umar hefði hlýtt. Hann var íklæddur ermastuttri ljósbrúnni lögregluskyrtu sem fór ljómandi vel við ryðlita bartana, en andlitið var jafnvel rauðþrútnara en á skjánum. Á besta aldri, giskaði Umar á, milli þrítugs og fertugs, nær fertugu.

Umar lét sig falla í stólinn. „Hversu slæmt?“ spurði hann.

„Það versta, er ég hræddur um, því miður.“ Rahman lögreglufulltrúi var grafalvarlegur á svip. „Slys. Af hræðilegasta tagi held ég. Hringt var frá virkjuninni klukkan …“ hann ýtti til einhverjum minnisblöðum á borði sínu og fann lítinn snepil, „klukkan 945.“

Hann þagnaði, líkt og hann biði eftir viðbrögðum frá Umari. En Umar sagði ekkert. Hann horfði bara fjarrænn út um gluggann sem vissi út í Garð hinna þúsund rósa, og hugsanirnar flugu óreiðukenndar gegnum hugann, eins og í höfðinu geisaði bylur og erfitt væri að henda reiður á nokkru í kafaldinu. Rahman hélt áfram.

„Tilkynnt var um banaslys í einum vélasalnum. Hinn látni reyndist vera Ibrahim ibn-Yusef.“ Rahman horfði dágóða stund á Umar og bætti svo við með hluttekningu: „Ég samhryggist þér innilega.“

Enn sýndi Umar engin viðbrögð og starði bara út um gluggann. Rauði hárlubbinn var enn rakur og skjóðan með sundfötunum hvíldi við fæturna. Hið innra var Umar allur dofinn og kuldakast fór um líkamann. Honum tókst að kreista upp eitt orð: „Hvernig?“ og var undrandi að heyra rödd sína, svo fjarlæga eins og hún kæmi utan líkamans.

„Við vitum ekki málavöxtu ennþá, þetta var að berast. Við eigum enn eftir að fá nákvæma skýrslu. Ég á von á henni á hverri stundu.“ Rahman horfði áhyggjufullur á hann. „Er allt í lagi með þig? Þú ert svo skrambi fölur. Er hægt að færa þér eitthvað? Te? Kaffi?“

„Það er allt í lagi með mig,“ heyrði Umar sjálfan sig svara. Maginn í honum hringsnerist, en það skipti engu; líkaminn tengdist ekki almennilega við sálina. Allur efnisveruleiki virtist fjarlægur og óraunverulegur; hinn ytri heimur þokaði fyrir óreiðukenndri bendu hugsana og kennda sem stefndu ekki í neina sérstaka átt. „Það er auðvitað ekki möguleiki,“ stundi hann upp, „möguleiki á að um misskilning sé að ræða? Einhver mistök?“

„Því miður ekki.“ Úr andliti Rahmans skein fölskvalaus meðaumkun. „Við förum ekki af stað fyrr en við erum alveg öruggir um hvað við erum að gera. Ertu viss um að það sé allt í lagi með þig?“ Þegar Umar svaraði ekki reis Rahman á fætur, opnaði dyrnar og kallaði fram: „Masoud? Geturðu ekki sótt fyrir okkur tedreitil?“

Umar sat enn lokaður í heimi eigin geðshræringar. Ibrahim! Gat það verið? Dauðinn, sem gerði alla menn jafna. Trúin hvatti menn til að mæta ástvinamissi af eðlilegri sorg og stillingu. Var það ekki þannig sem hann tók því? Var hægt að hugsa sér meiri stillingu? Hann sat grafkyrr í stólnum, fann ekki fyrir söknuði, heldur ógurlegum kulda hið innra. Frá æsku hafði faðir hans, faðir þeirra, Ibrahims líka, kennt honum, kennt þeim, að taka áföllum af ró, en þessum kulda hafði hann aldrei kynnst fyrr. Innra með honum var heilt heimskautasvæði. Hann varð að taka á sig rögg. „Hvernig?“ tókst honum að stynja upp aftur um leið og Rahman lögreglufulltrúi settist aftur í stól sinn.

„Vinnuslys, skilst mér. Af hræðilegra taginu. Þú vilt ekki vita það.“