Ég læddist inn um sáluhliðið. Í garðinum var dimmt og hljótt. Skref mín hvísluðu í nóttinni: „Mamma ég er að koma“.

Blómin voru visin og kransinn lá freðinn á gröfinni þinni. Þegar ég tók að grafa neitaði jörðin að hleypa mér nær. Ég barðist af öllu afli við frostið þar til ég skynjaði ósigur minn og grýtti skóflunni út í buskann.

Vindurinn var hrollkaldur og Hvutti lá dauður í poka með galopinn munninn. Skyndilega fannst mér lífið dásamlega skrítið. Ég var eina lifandi sálin á þessum akri dauðans og sú sál söng til þín, mamma. Þegar síðustu tónar lagsins dóu út fann ég hve allt var dáið. Þú varst dáin, Hvutti var dáinn og hugur minn líka. Ég grét heitum tárum úti í kaldri nóttinni. Mér fannst til lítils að lifa, að deyja – rísa og falla eins og alda á hafi.

Ég fór heim, stakk Hvutta ofan í frystikistu, settist við flygilinn og spilaði hugljúfa melódíu. Það var angurvær lagstúfur, ögn tregablandinn en sannur eins og þú. Þegar ég hafði leikið nokkra stund gagntók söknuðurinn mig, ég lagðist fram á nótnaborðið og grét líkt og særð hind. Líf okkar er brot af heimsins harmi og ekkasog mín eru aðeins bergmál sorgarinnar.

Mamma ég er einn og yfirgefinn. Enginn huggar litla strákinn þinn, umkomulaust hjarta þitt sem slær í takt við flekkleysi veraldarinnar.

Mig dreymdi að ég væri staddur í stofunni okkar og hvert sem litið var lágu dauðir svartir fuglar með gulan gogg. Ég fann enga lykt en ókennileg hræðsla hreiðraði um sig í hugskoti mínu. Efsta skúffan í gömlu kommóðunni stóð opin og þar lá nakið rotnandi barn með gráa iðandi maðka í augnatóftunum. Hugsunarlaust stakk ég hendinni ofan í skúffuna og fann varmann af því lífi sem nærist á dauða okkar.

Heimurinn er alltaf skýr þegar ég sef en um leið og dagsljósið nær augum mínum skekkist myndin. Í svefnórunum á ég engan skugga en í vöku á myrkrið sál mína. Stundum flæða litir regnbogans inn í draumvitund mína og gæða nóttina lífi. Það er sárt að vakna því dagarnir eru vettvangur óhamingju minnar.

Eftir að þú dóst hefur enginn elskað mig og mér er nú ljóst hvað ástin er djúp og gjöful. Að finna ástina opnar augun fyrir grimmd og hverfulleika heimsins.

Við krjúpum öll við árbakkann og drekkum af straumvatni tímans en fljótið rífur hverja sálu með sér út á myrkt haf gleymskunnar þar sem ekkert ljós fær lifað.

Mamma, ég tók Hvutta í fangið og strauk honum mjúklega. Hann sefur draumlausum svefni í freðnum feldi sínum. Í augum hans búa hvorki óskastjörnur né regnbogans litir.

Mér er hugsað til allra þeirra ósögðu orða sem hvíla á kyrrum vörum þínum. Þau eru líkust paradísarrósum í kyrrð himnaríkis.

Stundum lygni ég aftur augum og hverf frá kaldri hrjóstrugri eyju sem gyrt er svalköldu hafi. Þar leiðumst við um ódáinsakra uns ómur eirgrænnar náklukku brýst inn í vitund mína og rænir mig fagurri veröld.

Forsíða