Um skáldskap Bjarna Bjarnasonar

„Ljóð samnefnt bókinni er langt, í senn í því mælska og leikur sem lofar góðu.“
¶ Morgunblaðið: Jóhann Hjálmarsson um fyrstu bók Bjarna, Upphafið (1989)

"Texti Bjarna er kraftmikill og víða er skörulega að orði komist – stendur af honum kaldur og vekjandi gustur."
¶ Morgunblaðið: Erlendur Jónsson um Ótal kraftaverk (1989)

„"Veröldin er ástkona mín / og börn okkar það sem ég skrifa“, segir Bjarni Bjarnason í ljóðinu Ástarsögu, í nýrri ljóðabók sinni, Urðafjólu. Með þessum orðum þykir mér hann lýsa skáldskap sínum betur en ég gæti gert í langri grein. Sá sem elskar veröldina, honum þykir líka vænt um mennina með öllum þeirra breyskleika og virðir jafnframt lífið einsog það er. Þannig birtast mér þessi börn Bjarna og veraldar. (...)"
¶ Morgunblaðið: Kjartan Árnason um Urðafjólu (1990)

"Í Óralandi er safn ellefu smásagna. „Smásaga“ er e.t.v. ekki alltaf rétta skilgreiningin, einn textinn er t.d. bréf Bjarna Bjarnasonar til karlmanna framtíðar. En hvað sem bókmenntalegum merkingum líður, er Bjarni á býsna óvenjulegu róli í þessari bók. Hann heldur annarri hendi um naflastreng alheimsins, hinni um Parkerpennann og hoppar á jörðinni – stundum í jarðsambandi, stundum ekki. Skáldskapur Bjarna einsog svífur – þó ekki í lausu lofti – er einskonar hugmynd um skáldskap. Og þetta ber vel að merkja ekki að skilja neikvæðum skilningi. Raunar á ég í nokkrum vandkvæðum með að finna samsvörun við þennan hugmyndalega skáldskap, hann skrifar sig ekki beinlínis inní hefð – a.m.k. ekki neina ríkjandi hefð. Og þetta eru að mínu mati góðar fréttir."
¶ Morgunblaðið: Kjartan Árnason um Í Óralandi (1990)

„Hér er margt mjög vel gert og bókin er stútfull af skemmtilegum pælingum. Heimshryggðin er ríkjandi í bland við húmor. Frelsi sögupersóna hans felst í því að gefa hugsunum sínum endalaust svigrúm. Í því hlýtur frelsi rithöfundarins einnig að vera fólgið.“
¶ Morgunblaðið: Jón Össur Snorrason um fyrstu skáldsögu Bjarna, Til minningar um dauðann (1992)

„Í tveimur einþáttunganna, „Hillingavatnið“, og „Nú er lygamælirinn fullur“, er brugðið upp samfléttun mannlífs og tölvuverundar framtíðarinnar. Eru þeir snjallir, jafnvel bráðsnjallir.“
¶ Tíminn: Haraldur Jóhannssonson um sjö einþáttunga, Dagurinn í dag (1993)

„Vísland skiptist í sjö aðalkafla og er strangleiki byggingarinnar eftirtektarverður. Fyrsti kaflinn nefnist Upphafið og hefst á orðinu „sko“ en sá síðasti kallast Endirinn og lýkur á orðinu „lokaáfangann“. Á milli þessara kafla liggur meginþráður bókarinnar, milli Edens og helvítis með mannskeppnuna í miðpunkti, settur fram í ljóðum, smásögum, skáldsögu, leikverkum og ritgerðum. Byggingin minnir á dramatískt tónverk þar sem ramminn er fenginn „að láni“ úr Sköpunarsögunni og Opinberunarbókinni.“
¶ Morgunblaðið: Jón Össur Snorrason um safnritið Vísland (1994)¶

„Bjarni skoðar líf mannskeppnunnar í trúarlegu, sögulegu, heimspekilegu og vísindalegu ljósi. Undirtónn verksins er að stærstum hluta bölsýnn og níhilískur en ávallt í bland við húmor. Hér heldur Byronskt skáld á penna, „ný manngerð“ í uppreisn gegn guði og mönnum:

Bjarni Bjarnason er kraftmikið skáld.“
¶ Morgunblaðið: Jón Özur Snorrason um safnritið Vísland (1994)