Baldur hefur verið að skrifa í lengri tíma en Stefán Máni hefur lifað, fyrsta ljóðabók hans, Svefneyjar, kom út 1966 og síðan hefur hann sent frá sér einar 10 bækur og tvö ljóðasöfn. Þetta er því hans ellefta ljóðabók. Dagheimili stjarna hefur öll þau einkenni hinna bókanna sem gerði þær svo skemmtilegar, hún er nokkuð löng, óvenju löng miðað við ljóðabækur í dag og aðrar bækur Baldurs, og fyrst fannst mér hún svolítið ójöfn. Svo þegar ég las hana aftur, þá fór ég að finna hrynjandina í henni og sjá að hér þurfti þetta pláss.

Eitt einkenni þessara ljóða, eins og reyndar annarra ljóða Baldurs, er hvað þau eru myndræn, hann er meistari í því að rissa upp myndir í sviphendingu og örfáum orðum. Það má vissulega segja að þessi myndauðgi sé einkenni ljóða yfirleitt, sem eru kannski sú tegund ritaðs máls sem kemst næst myndlist, en Baldri lætur þetta sérlega vel, og á stundum kallast hann á við málverk, eða hreinlega málar ljóðin eins og þegar maðurinn sem gengur um Litlu-Feneyjar málar lítinn bláan vasa inn í miðja (ljóð)myndina - af sjálfum sér að ganga í Litlu Feneyjum.

Ljóð Baldurs myndu teljast módernísk, og mörgum hafa þótt þau torræð í gegnum tíðina, en að mínu mati þarf ekki alltaf að hafa svona miklar áhyggjur af því að skilja og skilgreina allt, þarna er þetta frekar spurningin um að láta ljóðin kveikja í sér og að lofa þeim að kveikja hugmyndir, hugrenningar, minningar og umfram allt óvæntar og skemmtilegar myndir.

Annað einkenni þessarar bókar er hvað hún er full af lífi, og þrátt fyrir að það sé ljóst að hér er vanur maður á ferðinni, þá bera ljóðin engin ellimerki. Þau eru bæði fyndin og hlý og einhvernveginn svo dásamlega glöð. Þetta kemur ekki fram í einhverjum bröndurum eða sniðugheitum, heldur ákveðinni gleði í tungumáli og svo myndunum sem hann teiknar upp fyrir lesandann. Þar má nefna myndina af englunum sem minna á farfugla í ljóðinu „Haust-svif, eintóna“, önnur mynd er sú af fljúgandi furðuhlutnum sem stendur á fótstalli Thorvaldssens, en þeir koma víða við, einkum á haustin, í „Hljómskálagarðurinn - september“. Auðvitað eru þarna kyrrari og alvarlegri ljóð inn á milli, eins og „Saga úr sveitinni“, af manninum sem skaut kind á föstudaginn langa, en ég held að það sé þessi gleði sem gerir bókina svo skemmtilega aflestrar.

Það var gaman að líta við á Dagheimili stjarna og ég kem til með að heimsækja það aftur (enginn Ikeabragur þar).

Úlfhildur Dagsdóttir, Kastljósið, Sjónvarpinu 23.10.2002