Bók með þessu nafni, mikil að vöxtum, er komin út hjá Bókaútgáfunni Ormstungu. Bókin geymir endurminningar Hákonar Sigurgrímssonar frá Holti í Stokkseyrarhreppi. Nær hálfri öld af ævi sinni varði hann til starfa fyrir samtök bænda og stofnanir þeim tengdar: hjá Framleiðsluráði landbúnaðarins, Stéttarsambandi bænda og landbúnaðarráðuneytinu, fyrst sem aðstoðarmaður ráðherra og síðar sem skrifstofustjóri þar.

Starfstímabil Hákonar í geira landbúnaðarins var 1959–2007. Tímabilið nær þannig yfir stórvaxtarskeið sveitanna, offramleiðsluskeiðið, átök framleiðslutakmarkana, lögun að nýjum aðstæðum bæði hvað snerti markaðskröfur og vöxt nýbúgreina og loks hin örlagaríku kyrrðarár í byrjun 21. aldar. Þar er því óhætt að tala um að höfundur þekki tímana minnst tvenna.

Frá vinnuborði sínu varð Hákon vitni að flestu sem snerti landbúnaðinn og sveitirnar á þessu mikla breytingaskeiði, m.a. undirbúningi og framkvæmd ákvarðana er mörkuðu kjör bænda með áhrifamiklum hætti. Um fæstar þeirra voru allir á eitt sáttir. Sjálfur stóð Hákon tíðum í eldlínunni og var ekki alltaf óumdeildur. Til atviks því tengdu er titill bókarinnar sóttur.

Hákon hefur af hreinskilni skrifað um atburðina. Mjög víða styðst hann við samtíma minnisblöð og aðrar ritaðar heimildir. Það styrkir afar lipra frásögn Hákonar. Hér og hvar bregður fyrir skörpum lýsingum smáatriða, sumum broslegum, um menn og málefni er varpa skemmtilegu ljósi á augnablikin. Hákon hefur getið sér orð sem nákvæmur, ötull og samviskusamur starfsmaður. Svo er einnig um frásögn hans alla þar sem hann hlífir hvorki sjálfum sér né öðrum við gagnrýni.

Saga Hákonar af uppvexti hans og einkalífi varpar líka forvitnilegu ljósi á umhverfi og aldarfar sem nú er breytt. Sama á við um frásagnir Hákonar af pólitík samtíma hans, sem hann tók virkan þátt í; oft staddur í innsta kjarna hennar, m.a. sem aðstoðarmaður Steingríms Hermannssonar ráðherra.

Minningabók Hákonar geymir mörg og og athyglisverð mannakynni. Bókin verður þeim ekki síst forvitnileg og fræðandi lesning er vill kynna sér framvindu íslensks landbúnaðar á á seinni hluta tuttugustu aldar og líflegum glímum um hann. Í þeim liggja skýringarnar á mörgu af því sem þar hefur verið að gerast síðustu árin og enn í dag. Sagnfræðingar framtíðarinnar, sem fjalla vilja um íslenskan landbúnað á síðari hluta 20. aldar, munu án efa einnig telja sér feng í mörgu sem bókin geymir.

Fáum mun leiðast lestur minningabókar Hákonar Sigurgrímssonar frá Holti.

 – Bjarni Guðmundsson, Bændablaðinu 18. nóvember 2010