Hughrif liðinna tíma

Berglind Gunnarsdóttir er fædd 1953 og hefur gefið út fimm ljóðabækur, eina frumsamda og eina þýdda skáldsögu og ritað ævisögu Sveinsbjörns Beinteinssonar allsherjargoða. Berglind Gunnarsdóttir er fædd 1953 og hefur gefið út fimm ljóðabækur, eina frumsamda og eina þýdda skáldsögu og ritað ævisögu Sveinsbjörns Beinteinssonar allsherjargoða.

Að horfa á og lýsa fyrirsætu sinni og jafnframt láta eftir sér að njóta hennar meira en sem myndar, er frásögn sem við þekkjum frá ótal listamönnum. Það er engin tímavilla í því. Kona sem gaufast á bókasafni alla daga alla sína starfsævi og lendir svo í þeim lukkupotti um nokkurt skeið að krækja sér í ungan ástmann er svo sem heldur ekkert tímavillt. Berglind Gunnarsdóttir sendir frá sér stutta skáldsögu nú fyrir þessi jól sem hún nefnir Tímavillt

Segir þar frá ungri stúlku sem elst upp í miðbæ Reykjavíkur hjá skapfúlum heyrnarskertum föður og bældri móður. Þessi þrenning og samskipti hennar hefðu átt að fá meira vægi í bókinni því það var athyglisverðara heldur en þegar henni 37 ára gamalli tekst að næla sér í elskhuga sem hefði getað verið sonur hennar. Berglind er hér svolítið að leika sér með það hvaða tíma maður tilheyri og úr hvaða tíma maður sé sprottinn.

Aðalpersónan Áróra er dóttir hjóna sem voru rígfullorðin þegar hún fæddist, eða eins fullorðin og eðlileg líffræði gerir ráð fyrir. Hún hjálpar til í fyrirtæki föður síns. Faðirinn er vel stæður en minningin um fátækt æskuáranna lifir sterkt í honum og hann er kaldur og hryssingslegur við þær mæðgur, drykkfelldur og ástlaus. Þetta ástleysi gerir það að verkum að hin bókhneigða Áróra lætur sér nægja bækur framan af ævinni. Lætur sér meira að segja nægja að lesa annað en ástarsögur og því kemur það svo flatt upp á hana þegar hún eignast sinn unga ástmann, þ.e.a.s. hvað stefnumót við ástina sjálfa er öflugt. Þetta er kannski stórhættuleg bók sem getur ruglað allar miðaldra „spikk og span“ konur í ríminu þannig að þær fara að leita sér að ungum ástmönnum?

Gæti virkað eins og dulítil uppskriftarbók fyrir konur á gráum dröktum.

„Henni þykir líka gaman að finna að hann lítur upp til hennar. Henni finnst hann vilja gefa henni allt sem hann á til að gefa. ... Hann fyllir hið mikla tóm innra með henni, er í senn faðir hennar, bróðir, sonur og elskhugi ... sefur hún eða er hana að dreyma ástina?“

Þetta er ljúflega skrifuð Reykjavíkursaga sem óneitanlega vekur hughrif liðinna tíma.

Berglind setur hér fram ljóðrænan og rómantískan texta án þess að vera nokkurn tíma væmin. Hún kryddar textann með því að vitna í frönsk skáld og listamenn sem virkar eins og myndskreyting eða tónar sem falla vel að bæði formi og innihaldi. Morð og máttur auðsins, klám og lágkúra er víðsfjarri þannig að það er bara svolítið notalegt að renna sér í gegnum þennan vel skrifaða texta. Ágætis lesning á jóladagsmorgun meðan hitt liðið hrýtur. 

Elísabet Brekkan, Fréttablaðið, 18. nóvember 2007